marzec 23, 2026
Zgodnie z art. 5 ust. 1 konwencji:
Stałe przedstawicielstwo to stała placówka, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
Aby uznać, że powstało stałe przedstawicielstwo w Norwegii, muszą wystąpić trzy elementy:
Konwencja podaje przykładowe sytuacje, które mogą stanowić stałe zakład podatkowy.
Lista ta ma charakter otwarty, co oznacza, że także inne formy działalności mogą prowadzić do powstania stałego przedstawicielstwa, jeżeli spełniają ogólne kryteria z art. 5.
Szczególną kategorią jest działalność budowlana i instalacyjna. Zgodnie z konwencją:
Jest to szczególnie istotne dla firm realizujących kontrakty w Norwegii z branży:
Konwencja wskazuje również sytuacje, które nie powodują powstania stałego przedstawicielstwa, nawet jeśli przedsiębiorstwo posiada placówkę w drugim państwie.
Dotyczy to działalności o charakterze:
Przykłady:
Przy analizie projektu znaczenie ma charakter działalności – jeśli jest ona jedynie pomocnicza, stałe przedstawicielstwo nie powstaje.
Stałe przedstawicielstwo może powstać również wtedy, gdy przedsiębiorstwo nie posiada fizycznej placówki w Norwegii. Może to nastąpić, gdy osoba działająca w Norwegii:
Konwencja przewiduje także wyjątek dla tzw. niezależnych agentów. Nie powstaje stałe przedstawicielstwo, jeżeli przedsiębiorstwo działa poprzez:
Jeżeli stałe przedstawicielstwo powstanie, zastosowanie ma art. 7 konwencji. Zgodnie z nim:
W kontekście konwencji podatkowej forma prawna działalności nie jest decydująca.
Na podstawie konwencji podatkowej Polska–Norwegia można wskazać kilka podstawowych zasad.
Stałe przedstawicielstwo powstaje, gdy:
Natomiast plac budowy stanowi stałe przedstawicielstwo dopiero po przekroczeniu 12 miesięcy trwania projektu.
Stałe przedstawicielstwo w Norwegii oznacza opłacanie w tym kraju firmowego podatku od osiąganych dochodów.
Definicja zakładu podatkowego wynika bezpośrednio z konwencji podatkowej między Polską a Norwegią i opiera się przede wszystkim na faktycznej działalności gospodarczej prowadzonej w drugim państwie, a nie na formalnej strukturze firmy.
Dlatego przy planowaniu działalności w Norwegii zawsze warto przeanalizować, czy charakter prowadzonej działalności może prowadzić do powstania permanent establishment w rozumieniu konwencji podatkowej.
Źródłaprzepisy.gofin.pl
Autorka:Anna Korpalska
Grafika:Canva
Wielu przedsiębiorców z Polski działających w Norwegii spotyka się z pojęciem zakładu podatkowego, zwanego tez stałym przedstawicielstwem (permanent establishment). To jedno z najważniejszych pojęć w międzynarodowym prawie podatkowym, ponieważ decyduje o tym, w którym kraju należy opodatkować dochód przedsiębiorstwa.
Definicja zakładu podatkowego wynika bezpośrednio z art. 5 dokumentu:
Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
Definicja zakładu podatkowego wynika bezpośrednio z art. 5 dokumentu:
Jeżeli polska firma prowadzi działalność w Norwegii poprzez stałe przedstawicielstwo, Norwegia uzyskuje prawo do opodatkowania zysków przypisanych tej działalności.
Czym jest stałe przedstawicielstwo?
Zgodnie z art. 5 ust. 1 konwencji:
Stałe przedstawicielstwo to stała placówka, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
Aby uznać, że powstało stałe przedstawicielstwo w Norwegii, muszą wystąpić trzy elementy:
- placówka działalności – miejsce prowadzenia działalności
- stałość – działalność ma pewien stopień trwałości
- prowadzenie działalności przez tę placówkę
Jeżeli wszystkie te warunki są spełnione, przedsiębiorstwo może zostać uznane za posiadające permanent establishment w Norwegii.
Przykłady stałego przedstawicielstwa
Konwencja podaje przykładowe sytuacje, które mogą stanowić stałe zakład podatkowy.
Należą do nich między innymi:
- miejsce zarządu
- filia
- biuro
- fabryka
- warsztat
- kopalnia lub inne miejsce wydobycia zasobów naturalnych
Lista ta ma charakter otwarty, co oznacza, że także inne formy działalności mogą prowadzić do powstania stałego przedstawicielstwa, jeżeli spełniają ogólne kryteria z art. 5.
Plac budowy jako stałe przedstawicielstwo
Szczególną kategorią jest działalność budowlana i instalacyjna. Zgodnie z konwencją:
Plac budowy lub projekt budowlany stanowi stałe przedstawicielstwo tylko wtedy, gdy trwa dłużej niż 12 miesięcy.
Oznacza to, że krótsze projekty nie tworzą automatycznie stałego przedstawicielstwa. Dopiero przekroczenie progu 12 miesięcy powoduje powstanie PE w rozumieniu konwencj
Jest to szczególnie istotne dla firm realizujących kontrakty w Norwegii z branży:
- budowlanej
- instalacyjnej
- przemysłowej
- offshore
Kiedy stałe przedstawicielstwo nie powstaje?
Konwencja wskazuje również sytuacje, które nie powodują powstania stałego przedstawicielstwa, nawet jeśli przedsiębiorstwo posiada placówkę w drugim państwie.
Dotyczy to działalności o charakterze:
- magazynowym
- logistycznym
- informacyjnym
- przygotowawczym
- pomocniczym
Przykłady:
- magazyn służący wyłącznie do składowania towarów
- placówka zbierająca informacje o rynku
- biuro zajmujące się wyłącznie zakupem towarów
Przy analizie projektu znaczenie ma charakter działalności – jeśli jest ona jedynie pomocnicza, stałe przedstawicielstwo nie powstaje.
Stałe przedstawicielstwo poprzez przedstawiciela
Stałe przedstawicielstwo może powstać również wtedy, gdy przedsiębiorstwo nie posiada fizycznej placówki w Norwegii. Może to nastąpić, gdy osoba działająca w Norwegii:
- działa w imieniu przedsiębiorstwa
- posiada pełnomocnictwo do zawierania umów
- regularnie korzysta z tego uprawnienia
W takiej sytuacji przedsiębiorstwo może zostać uznane za posiadające stałe przedstawicielstwo poprzez zależnego przedstawiciela.
Niezależny agent – kiedy PE nie powstaje
Konwencja przewiduje także wyjątek dla tzw. niezależnych agentów. Nie powstaje stałe przedstawicielstwo, jeżeli przedsiębiorstwo działa poprzez:
- maklera
- komisanta
- niezależnego przedstawiciela
pod warunkiem, że działają oni w ramach swojej zwykłej działalności gospodarczej.
Stałe przedstawicielstwo a opodatkowanie dochodu
Jeżeli stałe przedstawicielstwo powstanie, zastosowanie ma art. 7 konwencji. Zgodnie z nim:
Norwegia może opodatkować zyski przedsiębiorstwa tylko w takim zakresie, w jakim można je przypisać stałemu przedstawicielstwu.
Oznacza to, że opodatkowaniu podlega wyłącznie ta część działalności, która jest faktycznie związana z działalnością prowadzoną w Norwegii.
Czy forma prawna ma znaczenie?
W kontekście konwencji podatkowej forma prawna działalności nie jest decydująca.
Sama rejestracja oddziału, czy adresu korencyjnego nie przesądza jeszcze o powstaniu stałego przedstawicielstwa. Decydujące znaczenie ma faktyczna działalność gospodarcza prowadzona w Norwegii.
Zakład podatkowy w Norwegii – najważniejsze wnioski
Na podstawie konwencji podatkowej Polska–Norwegia można wskazać kilka podstawowych zasad.
Stałe przedstawicielstwo powstaje, gdy:
- istnieje stała placówka działalności
- działalność ma charakter trwały
- działalność nie jest wyłącznie pomocnicza lub przygotowawcza
Może ono powstać również poprzez:
- zależnego przedstawiciela zawierającego umowy w imieniu przedsiębiorstwa
Natomiast plac budowy stanowi stałe przedstawicielstwo dopiero po przekroczeniu 12 miesięcy trwania projektu.
FAQ – stałe przedstawicielstwo w Norwegii
Czy polska firma może mieć stałe przedstawicielstwo w Norwegii?
Tak. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność w Norwegii poprzez stałą placówkę lub poprzez zależnego przedstawiciela, może powstać stałe przedstawicielstwo w rozumieniu konwencji podatkowej.
Czy biuro w Norwegii zawsze oznacza stałe przedstawicielstwo?
Nie. Biuro może stanowić stałe przedstawicielstwo tylko wtedy, gdy prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą. Działalność pomocnicza lub administracyjna nie powinna powodować powstania PE.
Czy plac budowy tworzy stałe przedstawicielstwo?
Plac budowy lub projekt instalacyjny stanowi stałe przedstawicielstwo tylko wtedy, gdy trwa dłużej niż 12 miesięcy.
Czy magazyn w Norwegii oznacza stałe przedstawicielstwo?
Nie zawsze. Jeżeli magazyn służy wyłącznie do składowania lub dostawy towarów, konwencja traktuje taką działalność jako pomocniczą.
Podsumowanie
Stałe przedstawicielstwo w Norwegii oznacza opłacanie w tym kraju firmowego podatku od osiąganych dochodów.
Definicja zakładu podatkowego wynika bezpośrednio z konwencji podatkowej między Polską a Norwegią i opiera się przede wszystkim na faktycznej działalności gospodarczej prowadzonej w drugim państwie, a nie na formalnej strukturze firmy.
Dlatego przy planowaniu działalności w Norwegii zawsze warto przeanalizować, czy charakter prowadzonej działalności może prowadzić do powstania permanent establishment w rozumieniu konwencji podatkowej.
Źródła
Autorka:
Grafika:
Potrzebujesz wsparcia na rynku Norweskim?
Wyślij zapytanie.Wyślij zapytanie, nasi eksperci wrócą z odpowiedzią.
.png)
